I like entertainment, clubbing, social life and travelling, to join modern life with tradition... I also like to discover myself by Studying Philosophy, Psychology, Physics and Maths, Ancient Greek-Roman music and computing science.
My main job is software analyst and developer. I also work on Byzantine music as a chanter at Orthodox Christian Church

 Το Ερωτοπήγαδο (Δημήτρη Σολδάτου ποιητική συλογή Καφέ Ρετρό 2004, 
Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 2007)

Το Νιχωρίτικο πηγάδι
που στέκει μες στην αντηλιά,
μια ιστορία έχει παλιά.
Εδώ πότιζαν πρωί-βράδυ
τα ζωντανά κρύο νερό
-μια φορά κι έναν καιρό-
άντρες που φύγαν από χρόνια.
Έρχονταν κι όμορφες κοπέλες
με στήθια άσπρα σαν τα χιόνια,
για να γεμίσουν τις βαρέλες...

Στο Νιχωρίτικο πηγάδι,
αν μόλις πέσει το σκοτάδι
ακούσεις δροσερές φωνές,
μην πεις πως είναι αληθινές!
Αν δεις τα δέντρα να σαλεύουν
και τα κλαδιά τους μοιάζουν χέρια,
νεράιδες θά 'ναι που χορεύουν
πάνω απ' τη γη - κάτω απ' τ' αστέρια!
Κι αν στο πεζούλι αντικρίσεις
σκιές ανθρώπων καθισμένων,
καν' το σταυρό σου, μη μιλήσεις- 
είν' οι ψυχές των πεθαμένων!


Το Νιχωρίτικο πηγάδι
δεν έχει πια νερό στη στέρνα,
μοιάζει κατύλι δίχως λάδι΄
μα ξένε, με ευλάβεια πέρνα
μπροστά απ' τις πέτρες τις φθαρμένες,
γιατί παντού, απ΄άκρη σ΄άκρη,
όλες τις άγιασε το δάκρυ
από καρδιές ερωτευμένες!

Στο Νιχωρίτικο πηγάδι
ο μύθος πλέκει το υφάδι
με του αέρα τη βοή΄
και τ' αγριάγκαθα - βελόνια - 
τρυπούν τα δάχτυλα απ' τα χρόνια΄
κεντήστρα σύγρονη ζωή,
ντροπή σου, που έκανες ρημάδι
το Νιχωρίτικο πηγάδι! 

ΑγίΑ Γραφή (Αρχαίο κείμενο και μετάφραση)

Η Ρωμαίικη Ιστορία

http://www.vocalmusic.gr

Συζητήσεις για την Ρωμαίικη Μουσική-Forum about Greek-Roman music

http://www.runningnews.gr/

Ηλεκτρομαγνητική Ρύπανση

Ελευθερία και τρόπος ύπαρξης στην Ορθοδοξία



Sports
Running, Swimming, Hiking, Bowling

Ύμνος των Αιώνων Mητέρα μας πολύπαθη, ω αθάνατη, δεν είναι μόνο σου στολίδι οι Παρθενώνες· του συντριμμού σου τα σπαθιά στα κάμανε φυλαχτά και στεφάνια σου οι αιώνες. Kαι οι πέτρες που τις έστησε στο χώμα σου το νικηφόρο χέρι του Pωμαίου, κ' η σταυροθόλωτη εκκλησιά από το Bυζάντιο, στον τόπο του πολύστυλου ναού του αρχαίου, Kι αυτό το κάστρο που μουγγρίζει μέσα του της Bενετιάς ακόμη το λιοντάρι, κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι, Kαι του Σλάβου το διάβα αντιλαλούμενο στ' όνομα που μας έρχεται στο στόμα -με το γάλα της μάννας που βυζάξαμε- σαν ξένη ανθοβολιά στο ντόπιο χώμα, Όλα ένα νύφης φόρεμα σου υφαίνουνε, σου πρέπουνε, ω βασίλισσα, σα στέμμα, στην ομορφάδα σου ομορφιά απιθώσανε κ' είναι σα σπλάχνα απ' το δικό σου το αίμα. Ω τίμια φυλαχτά, στολίδια αταίριαστα, ω διαβατάρικα, από σας πλάθετ' αιώνια, κόσμος από παλιά κοσμοσυντρίμματα, η νέα τρανή Πατρίδα η παναρμόνια! Κωστής Παλαμάς

Σταυρωμένοι κι οι δυο στην αμμουδιά περπατήσαμε μέσα στ' αστέρια. Μου 'ριχνες άμμο, παιχνίδι ερωτικό, σου κράτησα τα χέρια. Τότε συνάντησε η πνοή σου την πνοή μου, με γεύση παγωτού δροσίζοντας τ' αχείλι που τ' όνομά σου μυστικό αρχαίο ρητόρευσε ιστορία αληθινή...


Enrico Caruso sings Donizetti "Una furtiva lagrima".



Una furtiva lagrima
Ένα κρυφό δάκρυ
Negli occhi suoi spuntò...
Στα μάτια της ανάβλυσε...
quelle festose giovani
εκείνες οι χαρούμενες κοπελιές
invidiar sembrò...
φάνηκαν να ζηλεύουν...
Che più cercando io vo?
Τί παραπάνω θέλω εγώ να ψάξω;
M'ama, lo vedo.
Μ' αγαπά, το βλέπω.

Un solo istante i palpiti
Μια μόνο στιγμή τους παλμούς
Del suo bel cor sentir!..
Απ'την γλυκιά καρδιά της ν' ακούσω!..
Co' suoi sospir confondere
Με τους αναστεναγμούς της ν' ενώσω
per poco i miei sospir!...
για λίγο τους δικούς μου αναστεναγμούς!...
Cielo, si può morir;
Ουρανέ, ναι μπορώ να πεθάνω'
Di più non chiedo
Τίποτα παραπάνω δε ζητώ

Never on Sunday



America America

Χρήστος Γιανναράς Φυσική/Μεταφυσική

Χρῆστου Γιανναρᾶ - Σχόλιο στὸ Ἄσμα Ἀσμάτων

Γνωρίζουμε τὸν ἔρωτα μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας. Πρὶν τὴν ἀποτυχία δὲν ὑπάρχει γνώση· ἡ γνώση ἔρχεται πάντα μετὰ τὴ βρώση τοῦ καρποῦ. Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει. Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι. Ἡ πείρα τῶν ἄλλων δὲν μᾶς μαθαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἔρωτα. Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας τὸ ἀρχέγονο καὶ μέγιστο μάθημα τῆς ζωῆς, ἡ ἀρχέγονη καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση. Μέγιστο μάθημα, γιατὶ σπουδάζουμε στὸν ἔρωτα τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ τρόπος ἀποδείχνεται ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας. Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας (αὐτό τὸ ἀκαθόριστο κράμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ κορμιοῦ μας) «ξέρει», μὲ φοβερὴ ὀξυδέρκεια πέρα ἀπὸ νοήματα, πὼς ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς κερδίζεται μόνο στὴν ἀμοιβαιότητα τῆς σχέσης. Στὴν ἀμοιβαία ὁλοκληρωτικὴ αὐτοπροσφορά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπενδύει ἡ φύση μας στὸν ἔρωτα ὅλη τὴν ἀπύθμενη δίψα της γιὰ ζωή. Δίψα τοῦ κορμιοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας.

Χρῆστος Γιανναρᾶς - Σχόλιο στὸ Ἄσμα Ἀσμάτων

Από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη

 ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου  #  στους ουρανούς εβγήκα
  Στο αγιάζι των λειμώνων  #  στη μόνη ακτή του κόσμου
  Που να βρω την ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ!

       Λυπημένες μυρσίνες  #  ασημωμένες ύπνο
     Μου ράντισαν την όψη  #  Φυσώ και μόνος πάω
   Που να βρω τη ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ!

      Οδηγέ  των ακτίνων   #  και των κοιτώνων Μάγε
    Αγύρτη που γνωρίζεις   #  το μέλλον μίλησέ μου
  Που να βρω την ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ!

   Τα κορίτσια μου πένθος  #  για τους αιώνες έχουν
    Τ'αγόρια μου τουφέκια  #  κρατούν και δεν κατέχουν
  Που να βρω την ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ!

      Εκατόγχειρες νύχτες  #  μες στο στερέωμα όλο
 Τα σπλάχνα μου αναδεύουν  #  Αυτός ο πόνος καίει
  Που να βρω την ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ!

   Με το λύχνο του άστρου  #  στους ουρανούς γυρίζω
 Στο  αγιάζι των λειμώνων  #  στη μόνη ακτή του κόσμου
  Που να βρω την ψυχή μου  #  το τετράφυλλο δάκρυ! 

ΑγίΑ Γραφή (Αρχαίο κείμενο και μετάφραση)

Η Ρωμαίικη Ιστορία

http://www.vocalmusic.gr

Συζητήσεις για την Ρωμαίικη Μουσική-Forum about Greek-Roman music

http://www.runningnews.gr/

Ηλεκτρομαγνητική Ρύπανση

Ελευθερία και τρόπος ύπαρξης στην Ορθοδοξία